سؤال‌:

۱- یکی از دوستان می‌گوید: وقتی به توالت می‌روم تا دیر قطرات ادرار می‌آید، ‌گاهی نیم ساعت و گاهی تا ۴۵ دقیقه قطرات ادرار قطع نمی‌شود و پس از آن بظاهر قطع می‌گردد.
هنگامی‌که برمی‌خیـزد و وضوء می‌کند می‌گوید احساس می‌کنـم ‌که قطـرات ادرار می‌آید و شاید هم نباشد و چون موضع خیس است تشخیص دشوار است‌. لذا بیان فرمائید نمازش چگونه است‌؟ آیا با این حال نماز بخواند یا ترک کند و عوض ‌کردن لباس هم بار بار برایش ممکن نیست چون نه امکان شستن و خشک‌ کردن است و نه لباس اضافی دارد.
۲- آیا در صورت نبودن پیشنماز، پشت سر چنین شخص معذور نماز خواندن درست است یا نه‌؟ در حالیکه می‌گوید من معذورم و دانا به مسائل و احکام‌؟

پاسخ:

۱: از آنچه در استفتاء نوشته است چنین برمی‌آید که بـعد از ۴۵ دقـیقه قطرات ادرار منقطع می‌شود و بعد از آنکه وضو می‌گیرد وسوسه برایشان پیش می‌آید، در این مورد عرض می‌گردد که این احساس‌ که در حد وسوسه است شرعاً اعتباری ندارد و ایشان با همان وضو نـمازها را بـخوانـد و بـرای رفـع چـنین وسوسه‌ای بهتر است‌ که پس از استنجا بر قسمت بالای شلوار قطرات آب بپاشد.
فی الاشباه والنظائر:
«‌الأصل بقاء ما کان على ما کان، وتتفرع علیها مسائل، منها من تیقّن الطهاره وشکّ فی الحدث. فهو متطهر أو تیقن فی الحدث وشک فی الطهاره فهو محدث کما فی السراجیه وغیرها»‌. [الاشباه النظائر: ص۱۸۷].

ناگفته نماند که جواب مذکور در صورتی است که از همان ابتداء که این معذوریت برایشان پیش آمده به همین حالت بوده ‌که در استقاء نوشته امّا اگر قبلا معذوریت در حد بیشتری بوده آن را مجدداً در نامه‌ای استفتاء بفرمائید.
۲: ‌طبق تحقیق فوق چنین شخصی معذور گفته نمی‌شود و نماز خوانـدن پشت سر او جائز است لیکن احتیاط در این است‌که امامت نکند.